Fans beginnen al te roepen als ze hem aan zien komen: \u201cJaah, Sambalman, hierheen! Drie potjes kippenlevers!\u201d Snel inslaan, want je weet maar nooit wanneer je hem weer treft.<\/p>\n
<\/p>\n
Maurice Declerq, alias Dr. Mau, is de Sambalman. Al jaren verkoopt deze levende legende zijn zelfgemaakte sambal en sauzen aan het Rotterdamse uitgaanspubliek.<\/p>\n
Hij werd een landelijke bekendheid toen een tv-verslaggever in zijn keuken een madame jeanette peper aanzag voor een \u2018klein paprikaatje\u2019 en hem op at. Maurice keek geamuseerd toe. Terwijl de reporter met uitslaande brand lag te kronkelen op de bank ging de Sambalman onverstoorbaar door met sambal maken.<\/p>\n
Die onverstoorbaarheid en onvoorspelbaarheid (je komt hem nooit tegen als je sambal nodig hebt) maakten van Maurice een legendarisch stadsfiguur. Zijn zwijgzaamheid draagt bij aan de mythe.<\/p>\n
Maurice volgt een min of meer vaste route langs Rotterdamse kroegen en terrassen. Startpunt vandaag is de Oude Haven. Rond zes uur ‘s avonds komt hij aanrijden op zijn zwarte brommer. In een aanhangwagentje staan een paar dozen vol potjes vers gemaakte sambals, chutneys, hot sauce en kippenlevertjes.<\/p>\n
\u201cEchte Surinaamse sambal! Een beetje heet maar wel lekker!\u201d Mensen kijken op van hun biertje. Met zijn grote witte baard, witte pet en rode zonnebril is de Sambalman een opvallende verschijning. Maurice gaat de terrassen langs met zijn waar. Vijf euro per stuk kosten ze, aan afdingen doet de Sambalman niet.\u00a0Na twee transacties en een selfie met een fan houdt hij het voor gezien. \u201cEr zijn hier veel toeristen. Buitenlanders kopen geen sambal.\u201d<\/p>\n
Volgende stop: Caf\u00e9 Bokaal. Hier, op de Nieuwemarkt krijgt Maurice het drukker. Een vriendengroep koopt meteen vier potjes. Fleur en Goran zijn fan van de uienchutney. \u201cDie is legendarisch\u201d.
\nVriend Reinoud heeft zojuist de gele sambal (van adjuma en madame jeanette pepers) gekocht als gepeperd verjaardagskado voor zijn moeder. Goran: \u201cThuis viel er eens een pot sambal op mijn broek. Het spul brandde door de spijkerstof heen in mijn huid. En dat was dan nog de rode sambal, de \u2018minder pittige\u2019.\u201d<\/p>\n
Een kok van het nabijgelegen Pix rent naar buiten en koopt drie potjes. \u201cTwee voor de zaak, een voor thuis.\u201d De Sambalman geeft heel wat Rotterdamse menukaarten extra pit.<\/p>\n
Wat is het geheim van de sambal? Maurice verklapt niks. \u201cJe komt er nooit achter. De ingredi\u00ebnten staan op de pot. Als je van koken houdt moet je de hoeveelheden zelf maar een beetje inschatten.\u201d Zelf werkte hij jaren aan zijn recepten. \u201cIn het begin ging het wel eens mis. De sambal begon te gisten en de potjes knalden. Daar heb ik flink verlies op geleden.\u201d<\/p>\n
De huidige inkomsten van de Sambalman gaan beter, maar zijn naar eigen zeggen bescheiden. \u201cIk kan maar beperkt bijverdienen met mijn uitkering.\u201d De inkomsten van de sambal spaarde Maurice op voor een nieuw gebit, en dat doel lijkt behaald. \u201cEen aantal mensen hebben me daarbij geholpen. Binnenkort heb ik een afspraak bij de tandarts.\u201d<\/p>\n
Ook zijn vervoer is ge\u00fcpgraded. Het fietsen viel hem steeds zwaarder. Want ondanks zijn jongensachtige uitstraling beginnen de jaren te tellen bij de 66-jarige sambalman. \u201cNa \u00e9\u00e9n dag verkopen had ik zo\u2019n kramp in mijn benen dat ik drie dagen niet op pad kon.\u201d Met nieuw gebit en brommer kan Maurice weer jaren vooruit. Gelukkig maar, want zonder Sambalman wordt het een flauwe boel.<\/p>\n
Meestal gaat Maurice op vrijdag- en zaterdagavond op pad. Zondag rijdt hij een kortere route.
\nOp de Facebookpagina<\/a> van de Sambalman staat zijn route uitgelegd.<\/p>\n